Założenie własnego wydawnictwa Zaraz po osiągnięciu pełnoletności wyszła za mąż za piosenkarza Ernesta Elka, jednak małżeństwo nie było udane, gdyż jej mąż stał się alkoholikiem i używał wobec niej przemocy. Około 1904 roku Emīlija spotkała starszego od siebie o 21 lat Antona Benjamiņa, byłego nauczyciela i właściciela sklepu, który zbankrutował i przybył do Rygi, by szukać pracy, którą znalazł jako reporter w Rigaer Tageblatt. Z czasem oboje przejęli praktyczne prowadzenie Rigaer Tagesblat. Emīlija prowadziła firmę, a Benjamiņ objął pozycję redaktora. W 1909 roku Emīlija rozwiodła się z pierwszym mężem. W 1911 roku Emīlija i Anton Benjamiņ postanowili zamieszkać razem, chociaż mężczyzna był nadal żonaty. 8 grudnia tego samego roku Emīlija założyła własną gazetę, korzystając ze środków uzyskanych z ugody rozwodowej. Przekonała także wszystkich łotewskojęzycznych dziennikarzy pracujących w różnych gazetach w języku niemieckim i rosyjskim w Rydze, aby zaczęli publikować w jej piśmie, początkowo bezpłatnie, aby zbudować pierwszą w pełni łotewską gazetę. Pismo Jaunākās Ziņas było pierwszą gazetą o masowej dystrybucji publikowaną w języku łotewskim. Biznesowy zmysł Emīliji i zaangażowanie Antona w ciężką pracę wkrótce zaowocowały, a Jaunākās Ziņas zaczęło się rozwijać i zatrudniać nowe osoby.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Emīlija Benjamiņa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.