Adopcja syna Emilija nie miała dzieci ani z pierwszego, ani z drugiego małżeństwa. Aby mieć spadkobiercę, w 1926 roku umówiła się ze swoją młodszą siostrą Anniją na adopcję jej najstarszego syna, Georga Aichera (który po adopcji zmienił nazwisko na Juris Benjamiņ). Benjamiņa chciała rozszerzyć swój biznes poza rynek wydawniczy. W tym celu w drugiej połowie lat trzydziestych kupiła dziesięciohektarową posesję przemysłową w Vaekavie nad rzeką Dźwiną z zamiarem rozpoczęcia produkcji chemicznej i wydawania kolorowych fotografii wraz z siostrzeńcem i adoptowanym synem, który był wówczas chemikiem i opracowywał procesy drukowania kolorowych folii. Sukces finansowy przyniósł jej sławę i wysoki status społeczny. Jako że ówczesny prezydent-dyktator Łotwy, Karlis Ulmanis, był nieżonaty, właśnie Emīliję Benjamiņę nazywano „pierwszą damą” Łotwy. Gazeta Jaunākās Ziņas, która po zamachu stanu na Łotwie w 1934 r. zaakceptowała autorytarne rządy, zwiększyła pod rządami Ulmanisa swoje znaczenie i nakład.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Emīlija Benjamiņa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.