Szwedzki ambasador na Łotwie zaproponował jej małżeństwo, co uczyniłoby ją obywatelką szwedzką z ochroną dyplomatyczną, lecz nie mógł zapewnić ochrony jej adoptowanemu synowi, więc odmówiła jego propozycji. Rudolf Aicher (mąż jej młodszej siostry) dzięki kontaktom z Joachimem von Ribbentropem zdołał zorganizować spotkanie z Heinrichem Himmlerem w nadziei uzyskania interwencji rządu niemieckiego w jej imieniu. Jednak po tym, gdy zbadano poglądy Benjamiņy i jej gazety, Himmler doszedł do wniosku, że kobieta jest „Reichswidrig”, czyli „Wrogiem Rzeszy” i odmówił pomocy.

Deportacja i śmierć Początkowo Emilija została zmuszona wyprowadzić się ze swojej rezydencji miejskiej do małego mieszkania przy ulicy Krišjāņa Barona 19. 17 czerwca 1941 roku, w czasie masowej deportacji Łotyszy uznanych za wrogów państwa radzieckiego, Emīlija Benjamiņa została wywieziona na Syberię. Tego samego dnia deportowano m.in. również zamożną żydowską rodzinę, która była jej sąsiadami. Na liście osób przeznaczonych do wywózki był także jej przybrany syn, ale przeprowadzający deportację żołnierze NKWD nie zastali go w domu. Benjamiņa została osadzona w łagrze Ussolłag niedaleko miasta Solikamsk, gdzie została zmuszona do katorżniczej pracy.