Od 1973 do 1975 był asystentem-stażystą na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. W latach 1979–1990 i od 2007 nauczyciel akademicki SGPiS i SGH; na tym uniwersytecie blisko współpracował Leszkiem Balcerowiczem. Został profesorem uczelni i kierownikiem studium podyplomowego. Autor kilkudziesięciu publikacji naukowych, w tym autor i współautor siedmiu książek.
W latach 70. współpracownik Komitetu Obrony Robotników. W 1985 został doradcą wiceprezesa Urzędu Rady Ministrów, później do 1989 działał jako doradca premiera Zbigniewa Messnera. Od 15 września 1989 do 15 czerwca 1992 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Urzędzie Rady Ministrów i zarazem sekretarza Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. Później zajmował stanowisko wiceprezesa Pekao (1992–1996), następnie do 2003 pracował w instytucjach finansowych w Nowym Jorku. Kierował spółką InfoMonitor, a od 2005 do 2006 był prezesem Banku Pocztowego. Zasiadał w radach nadzorczych różnych instytucji, w tym PZU, działał też m.in. w radzie dyrektorów PAFERE.