Zacięte walki prowadzone są do 22 września 1944, gdy wobec braku amunicji resztka baonu „Zośka” opuszcza dom przy Wilanowskiej 1 i przeprawia się na praski brzeg, a pozostali przy życiu żołnierze „Brody 53” i LWP mjr. Łatyszonka próbują przedrzeć się do Śródmieścia przez pozycje niemieckie, co udaje się jedynie pięciu żołnierzom. W godzinach porannych 23 września Niemcy opanowali ostatnie bastiony polskiej obrony na Powiślu Czerniakowskim – domy przy ulicach Wilanowskiej 1 i Solec 53, a następnie dokonują licznych mordów na ludności cywilnej, a przy składach „Społem” wieszają kilkudziesięciu żołnierzy zgrupowania AK „Kryska”, a także ich kapelana – księdza „Rudego”. Ten sam los spotyka wzięte do niewoli łączniczki i sanitariuszki z „Zośki” i „Parasola”, które zostają powieszone na terenie Fabryki Farb.
PRL Po II wojnie światowej zaczęto usuwać przemysłowy charakter dzielnicy. Odbudowano kościół i pałacyk Szymonowica, a na terenie zakładów przemysłowych na południe od ul. Wilanowskiej urządzono socrealistyczny park (obecny Park Rydza-Śmigłego). W latach 1954–1955 powstała modernistyczna dolna stacja dworca PKP Warszawa Powiśle. W 1957 roku dawny biurowiec ZUS przebudowano na Szpital Kliniczny im. prof. Orłowskiego. W październiku 1960 roku przez Solec przejechał ostatni tramwaj.