W tym okresie zakłady Steinkellera przejęła spółka Stanisław Lilpop i Wilhelm Rau, rozbudowując je na dużą fabrykę produkującą wagony kolejowe, mosty, kotły i urządzenia dla wodociągów warszawskich.
W 1856 roku na terenie fabryki dywanów Geyzmera i Perksa Towarzystwo Oświetlenia Gazowego z Dessau ukończyło budowę pierwszej gazowni w Warszawie, która jako jedyna do 1888 roku dostarczała gaz mieszkańcom miasta. Zbiorniki gazowe były od tej pory charakterystycznym punktem panoramy Solca. Gazownię zamknięto w 1930 roku, a pamiątką po niej są dwa okrągłe nasypy po zbiornikach widoczne w Parku Porazińskiej od strony ul. Ludnej.
Około 1910 roku nad Solcem wybudowano wiadukt mostu Poniatowskiego, a do 1933 roku zbudowano wiadukt Kolei średnicowej. W tym czasie Solec administracyjnie wchodził w skład cyrkułu XIII (od 1916 roku Komisariatu XIII)Andrzej Gawryszewski, Ludność Warszawy w XX wieku, Polska Akademia Nauk Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61590-96-5, s. 29, 31.. W grudniu 1918 roku przez Solec zaczął kursować tramwaj, którego linia biegła przez ulice Książęcą, Ludną, Solec, Dobrą, a kolejna linia ulicą Książęcą i ulicą Czerniakowską. W tym okresie Solec miał charakter dzielnicy robotniczej, co zaczęło się nieco zmieniać na skutek budowy nowoczesnych modernistycznych domów m.in.