Łazienkowskiej, wchodząca w skład Obwodu I Śródmieście Armii Krajowej, była nazywana Czerniakowem, Powiślem Czerniakowskim lub Górnym Czerniakowem.

Między 12 a 23 września 1944 roku na Solcu (określanym też podczas powstania jako „Czerniaków” lub „Powiśle czerniakowskie”) prowadzono jedne z najcięższych walk podczas powstania warszawskiego. Po upadku części Powiśla położonej na północ od linii kolejowej, linia frontu przebiegała początkowo wzdłuż ulic Ludnej, Rozbrat do Górnośląskiej i Łazienkowskiej. Po stronie niemieckiej walczyły oddziały, których trzon stanowiły 36 Dywizja Grenadierów SS Dirlewanger i oddziały Rodewald, Schmidt i Schaper, a po stronie polskiej żołnierze Zgrupowania „Kryska” (w rejonie ul. Zagórnej) podzielone na bataliony „Tum” i „Tur”, Zgrupowania „Radosław” podzielonego na Brygadę „Broda 53” w skład którego wchodziły m.in. batalion „Zośka” (Wilanowska), batalion „Parasol” (Okrąg, Ludna, Solec), batalion „Czata 49” (Rozbrat) oraz dwa baony 9. pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty 1 Armii Wojska Polskiego. W dniu 13 września na skutek zdobycia przez Niemców Szpitala św. Łazarza na tyłach Muzeum Narodowego, dzielnica odcięta została od Śródmieścia. Niemcy zdobywają pocztę na Ludnej i teren gazowni.