Józef Pomorzkant (ur. 16 lutego 1736, zm. 6 maja 1823 w Warszawie) – pijar, kaznodzieja.
Życiorys Urodził się w ziemi chełmskiej jako syn księdza greckokatolickiego. Był uczniem szkół pijarskich w Chełmie, po których ukończeniu wstąpił 30 września 1753 do zgromadzenia pijarów i przyjął imię Atanazy. Po odbyciu dwuletniego nowicjatu złożył śluby zakonne w Podolińcu na Spiszu w 1755 r. W latach 1755–1758 studiował w seminariach zakonnych retorykę i filozofię. Po ukończonych studiach rozpoczął pracę nauczycielską. Był profesorem wymowy i poetyki w Warężu, Rzeszowie, Międzyrzeczu, a później prefektem kolegium warszawskiego, rektorem w Radzyminie, Szczuczynie i Łomży. W 1771 powołany został na stanowisko kaznodziei do Krakowa, gdzie w 1775 został kaznodzieją katedralnym. Jego kazania cieszyły się uznaniem i kilka z nich ukazało się drukiem. Jego mowa pogrzebowa wygłoszona 28 stycznia 1786 na pogrzebie Augusta Sułkowskiego została wydana drukiem także w tłumaczeniu na język francuski i niemiecki. mały|Tablica oznaczająca grób Józefa Pomorzkanta w zbiorowej mogile, Kościół św. Karola Boromeusza, cmentarz Powązkowski Na starość zamieszkał w kolegium pijarów przy ulicy Długiej w Warszawie. Jako emeryt pracował nad stworzeniem słownika łacińsko-polskiego, lecz prace te zmuszony był przerwać przez chorobę oczu.