Został zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1922 był oficerem 53 pułku piechoty w Stryju. Uchodził za zwolennika Józefa Piłsudskiego i obrońcę jego osoby wśród nieprzychylnych Marszałkowi środowisk żołnierskich. W czerwcu 1923 był oskarżony przed Wojskowym Sądem we Lwowie za to, że od września do listopada 1922 prowadził agitację lewicową wśród wojskowych 53 pułku, organizował oficerów i żołnierzy 53 pułku w porozumieniu ze Związkiem Strzeleckim w celu przeciwdziałania zamachowi faszystowskiego, ażeby w razie spodziewanej rewolucji faszystowskiej stanąć po stronie „Dziadka”. W tym okresie deklarował, że faszyści (głównie oficerowie z 13 pułku piechoty) mają 28 listopada 1922 dokonać zamachu stanu. W 1923, 1924 służył w 51 pułku piechoty w Brzeżanach. W 1928 był oficerem 86 pułku piechoty w Mołodecznie. Następnie awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. W latach 30. był oficerem 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu. Pracował także w II oddziale sztabu Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Według stanu z marca 1939 był dowódcą 1 kompanii karabinów maszynowych w składzie I batalionu 38 pułku piechoty.