Jedynie w Valce znajdował się jeszcze Komitet ocalenia ojczyzny, który wezwał do obrony Rządu Tymczasowego, jednak nie miał za sobą dostatecznych sił, by stanąć przeciwko zrewolucjonizowanym strzelcom łotewskim (choć i ci nie od razu poparli bolszewików). mały|Fricis Roziņš W grudniu 1917 r. przeprowadzono nowe wybory do rad, po których nowym przewodniczącym Iskołatu został Fricis Roziņš, według innego źródła wybrany powtórnie, gdyż już 21 listopada powierzono mu stanowisko przewodniczącego. 24 grudnia 1917 r. on właśnie ogłosił niepodległość radzieckiej Łotwy (Republika Iskołatu). Iskołat ogłosił program radykalnych przekształceń politycznych i społecznych, w tym reformę rolną i ustanowienie kontroli robotniczej nad produkcją przemysłową. Zaczął również tworzyć jednostki Czerwonej Gwardii. Gdy jednak Niemcy 17 lutego 1918 r. przeszli do nowej ofensywy, po zerwaniu przez bolszewicką delegację rozmów nad traktatem pokojowym niemiecko-rosyjskim, Iskołat został zmuszony do ucieczki do Rosji Radzieckiej. 20 lutego 1918 r. komitet został formalnie rozwiązany. Na mocy traktatu brzeskiego Rosja straciła kontrolę nad ziemiami łotewskimiR. Pipes, Rewolucja rosyjska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1994, , s. 470..
Przypisy
Kategoria:Łotwa w XX wieku Kategoria:Wojna domowa w Rosji 1917–1921 Kategoria:Republiki socjalistyczne powstałe po upadku Imperium Rosyjskiego