W przypadku przeliczalnych poziomów rozmiarów aparatury wytwórczej długookresowa krzywa kosztów krańcowych składa się z odpowiednich kawałków krzywych krótkookresowych. Dla każdego poziomu produkcji widać, na której krótkookresowej krzywej kosztów przeciętnych znajduje się firma i jakie koszty krańcowe odpowiadają tej krzywej. Stwierdzenie to jest niezależnie od liczby, rozmiarów i rodzajów aparatury wytwórczej. Długookresowe koszty krańcowe przy każdym poziomie produkcji muszą się równać krótkookresowym kosztom krańcowym związanym z optymalną wielkością rozmiaru wytwarzanej aparatury.

Długookresowe koszty a korzyści skali Jeżeli koszty całkowite rosną wolniej niż rozmiary produkcji, krzywa długookresowego kosztu przeciętnego opada – koszty przeciętne obniżają się. Oznacza to, że przedsiębiorstwo osiąga korzyści skali. Natomiast niekorzyści skali występują w sytuacji odwrotnej, tzn. gdy koszty całkowite rosną szybciej niż rozmiary produkcji. Wówczas długookresowe koszty przeciętne rosną wraz ze wzrostem rozmiarów produkcji. W przedsiębiorstwie możliwe jest też wystąpienie sytuacji, gdy koszty produkcji i rozmiary produkcji rosną w tym samym tempie. Długookresowy koszt przeciętny jest wtedy stały. Osiąganie korzyści skali jest jednym z głównych argumentów, które tłumaczą dominację dużych, światowych przedsiębiorstw.