Antonia Minor (ur. 31 stycznia 36 p.n.e. w Atenach; zm. 1 maja 37 n.e.) była drugą, obok Antonii Starszej, córką Marka Antoniusza i Oktawii Młodszej.
Życiorys Wkrótce po urodzeniu wróciła wraz z matką z Aten (gdzie Oktawia i Antoniusz wychowywali dzieci Oktawii z Gajuszem Klaudiuszem Marcelusem i dzieci Antoniusza z jego wcześniejszego małżeństwa oraz jej starszą siostrę Antonię Starszą) do Rzymu i praktycznie nie znała własnego ojca, który w 32 p.n.e. przeprowadził rozwód z Oktawią, a w 30 p.n.e. zginął. Antonia Młodsza była ulubioną siostrzenicą pierwszego cesarza rzymskiego, Augusta, powszechnie podziwianą za swoje cnoty i urodę.
W 16 roku p.n.e. poślubiła Druzusa – syna cesarzowej Liwii, żony Augusta z jej pierwszego małżeństwa, młodszego brata cesarza Tyberiusza. Będąc matką Germanika i Klaudiusza, babką Kaliguli i prababką Nerona jest przykładem kobiety, która w okresie pryncypatu zajmowała równie prominentną i wpływową pozycję jak mężczyźni. Jej mąż zmarł w 9 p.n.e. w wyniku komplikacji po upadku z konia. Antonia nie wyszła ponownie za mąż, mimo nacisków ze strony Augusta. Wychowywała w Rzymie najpierw swoje dzieci, a potem wnuki. W latach 29 do 32 w jej domu wychowywał się późniejszy cesarz Kaligula i między innymi dzięki temu uniknął zagłady, która spotkała jego rodzinę z rąk Tyberiusza i Sejana.