Był to siedmioosiowy, dwukondygnacyjny dworek.

Około 1790 roku Franciszek Komorowski rozbudował swą siedzibę, dodając do niej po obu stronach parterowe czteroosiowe skrzydła, po kilkunastu lub kilkudziesięciu latach skrzydła podniesiono, umieszczając na poddaszu osiem pokoi gościnnych. Dom przybrał charakter pałacu. Miał on prawie identyczne obie główne elewacje, środkowe ich części były zwieńczone trójkątnymi frontonami. Od strony podjazdu fronton był ozdobiony tarczą z herbem Korczak. Na początku XX wieku do środkowej części pałacu dobudowano obszerną sień z półkoliście zamkniętymi otworami drzwiowymi i okiennymi i dużym tarasem na poziomie pierwszego piętra. Jej podłoga była z szarego marmuru. Podobny taras, ale na poziomie parteru istniał już wcześniej od strony ogrodowej.

Wnętrze domu było dwutraktowe z korytarzami w obu parterowych skrzydłach. W lewej części budynku był duży salon z kominkiem i porcelanowym piecem. Za salonem były gabinet i dwa pokoje mieszkalne, w amfiladzie. Po prawej stronie była wielka sala jadalna z portretami Lüdinghausenów i Komorowskich, pióra znanych polskich malarzy, m.in. Wojciecha Kossaka. Od strony ogrodowej środek traktu zajmowały dwa duże salony z sufitami pokrytymi częściowo sztukaterią. Stało tu kilka rzeźb, m.in. dłuta Thorvaldsena i ponoć Canovy.