Elīna Zālīte (ur. 19 października 1898 w Vosi, zm. 7 kwietnia 1955 w Rydze) – łotewska pisarka, poetka, dramatopisarka i tłumaczka.

Życiorys Wczesne lata Elīna Zālīte urodziła się 19 października 1898 roku w niewielkiej wiosce Vosi, w parafii Trapeńska, w gminie Ape, tuż przy granicy z Estonią. Była córką Augusta Zālīša (1858–1933) i Karlīnes Zālītes (1862–1934). W 1904 roku przeprowadziła się z rodziną do miasta Ape, gdzie uczęszczała do szkoły podstawowej.

Choroba W 1917 roku zdiagnozowano u niej gruźlicę. Do 1918 roku uczęszczała do szkoły średniej w estońskim mieście Tartu. W latach 1918–1920 pracowała jako nauczycielka w Alūksne. Od 1920 roku zachorowała na ciężkie zapalenie płuc i spędziła prawie rok w łóżku wskutek czego musiała porzucić pracę nauczyciela. Zimą 1923 roku przebywała w polskim kurorcie w Zakopanem, gdzie napisała pierwszy wiersz. W 1924 roku znajdowała się przez sześć miesięcy w szpitalu w Rydze z powodu operacji kręgosłupa. W 1925 roku przebywała w Ogre, a następnie w sanatorium w Davos w Szwajcarii, gdzie pozostała do lata 1926 roku. Z powodu choroby nie miała stałej pracy od około siedmiu lat.