Tilden zwrócił uwagę na istotne elementy procesu interpretacji, takie jak: cechy i właściwa postawa nadawcy (interpretatora), potrzeby i możliwości odbiorcy oraz charakter zasobu (dziedzictwa) i wiedzy o nim. Zadanie, jakie stawiał interpretatorom, było udzielenie zwiedzającym „pomocy w uzyskaniu szerszego obrazu rzeczywistości, który poprowadziłby ich w kierunku mądrości oraz kojącego poczucia, że są częścią świata naturalnego oraz historii, stanowiącej sensowną całość”.
Stworzone przez siebie zasady Tilden proponował stosować zarówno w interpretacji bezpośredniej (praca animatorów i przewodników), jak i pośredniej (tablice, teksty muzealne, foldery informacyjne itd.). Jednocześnie przyczynił się do stworzenia ośrodków szkoleniowych (Stephen T. Mather Training Center oraz Harpes Ferry Center).
Dalszy rozwój dziedziny Koncepcje Tildena przejęły także inne jednostki zajmujące się przyrodą w USA, takie jak US Forest Service, Bureau of Land Management, Fish and Wildlife Service, a także liczne parki stanowe, ogrody botaniczne, zoologiczne i muzea. W latach siedemdziesiątych interpretacja dziedzictwa stała się popularnym nurtem w instytucjach zorientowanych na pracę ze zwiedzającymi. Stała się także kierunkiem studiów na niektórych amerykańskich uczelniach.