Ekologia i występowanie Są to owady głównie fitofagiczne, ale uzupełniają swoją dietę żywymi i martwymi stawonogami o niewielkich rozmiarach. Bytują na powierzchni gleby, u podstawy roślin żywicielskich, do których należą przede wszystkim bobowate, choć rzadziej zdarza im się żerować na goździkowatych i wiechlinowatych.
Przedstawiciele rodzaju występują wyłącznie w krainie palearktycznej. W Polsce potwierdzono występowanie 5 gatunków (zobacz: smukleńcowate Polski), natomiast występowanie szóstego jest wysoce prawdopodobne.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1900 roku przez George’a W. Kirkaldy’ego. Klasyfikowany jest monotypowym plemieniu Berytinini. Obejmuje 12 opisanych gatunków:
Berytinus clavipes Fabricius, 1775 – nibugar długorogi Berytinus consimilis (Horvath, 1885) Berytinus crassipes (Herrich-Schaeffer, 1835) – nibugar krępy Berytinus distinguendus (Ferrari, 1874) Berytinus geniculatus (Horvath, 1885) Berytinus hirticornis (Brulle, 1836) – nibugar kosmatorogi Berytinus minor (Herrich-Schaeffer, 1835) – nibugar mniejszy Berytinus montivagus (Meyer, 1841) Berytinus setipennis (Saunders, 1876) Berytinus signoreti (Fieber, 1859) – nibugar jasnonogi Berytinus strangulatus (Rey, 1888) Berytinus striola (Ferrari, 1874)
Przypisy
Kategoria:Smukleńcowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1900 roku