Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 25 metrów.

Okręt wyposażony był w trzy stałe dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm z zapasem czterech torped.

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 13 podoficerów i marynarzy.

Służba „Glauco” wszedł do służby w Regia Marina 15 grudnia 1905 roku. W początkowym okresie załoga okrętu przechodziła szkolenie w Wenecji i odbywała rejsy głównie wzdłuż wybrzeża Adriatyku. W 1906 roku „Glauco” uczestniczył w manewrach morskich, które zakończyły się w Tarencie oraz w kolejnych manewrach z 1908 roku, które miały miejsce na Morzu Tyrreńskim. W momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej okręt wchodził w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych (wraz z siostrzanymi jednostkami „Narvalo”, „Otaria”, „Squalo” i „Tricheco” oraz „Foca” i „Delfino”). Jednostka uczestniczyła w defensywnych patrolach na wodach okalających bazy włoskiej floty w Brindisi i Wenecji. Od stycznia 1916 roku „Glauco” wraz z siostrzaną „Otarią” operowały z Tarentu. Jednostka nie odniosła podczas działań wojennych żadnych sukcesów.

Okręt został skreślony z listy floty 1 września 1916 roku. Po wycofaniu ze służby jednostka była używana przez kilka lat jako okręt szkolny.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Glauco (1903) Kategoria:Okręty zbudowane w Arsenale w Wenecji