Franciszek Golba (ur. 17 listopada 1891 w Czerminie, zm. 20 stycznia 1941 w Ledni obwód archangielski) – żołnierz armii austriackiej i starszy ułan kawalerii Wojska Polskiego II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Michała i Anny z d. Bólowa. Absolwent szkoły powszechnej. W 1912 zmobilizowany do armii austriackiej, w której służył do listopada 1918, biorąc udział w walkach na froncie I wojny światowej, z której powrócił przewlekle chory. Od 10 sierpnia 1920 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego, w składzie 108 pułku ułanów walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej.

Szczególnie odznaczył się w walce nocnej z 12 na 13 października 1920, kiedy wraz z kpr. Łyską „w czasie ataku pułku na wieś Rudnia Baranowska, zajętą przez brygadę bolszewicką, wzięli do niewoli załogę placówki - 15 żołnierzy i z boku ostrzeliwali przeciwnika, wprowadzając zamęt w jego szeregach”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Zwolniony z wojska w 1921, osadnik wojskowy w Jarosławiczach. Podczas okupacji sowieckiej, 10 lutego 1940 zesłany wraz z żoną i dziećmi w rejon obwodu archangielskiego do obozu pracy przymusowej. Tam zmarł z wycieńczenia przy wyrębie lasu, jak też połowa jego rodziny. Pochowany na cmentarzu w miejscowości Lednia.