W związku z tym władze klubu próbowały jeszcze przesunąć datę spotkania, ale nie uzyskały na to zgody FFF ze względu na konieczność sprawnego zakończenia rozgrywek Pucharu Francji z uwagi na zbliżające się Mistrzostwa Europy 1992 z udziałem reprezentacji Francji (ostatnią kolejkę Première Division rozegrano bowiem już 1 maja 1992). W międzyczasie wykonawca robót stwierdził, że jest w stanie zakupić wystarczającą liczbę części na Korsyce. Trybuna posiadała bardzo niski kąt nachylenia. Wysoka - w szczytowym punkcie - na 15 metrów konstrukcja sytuowała nawet widzów z pierwszych rzędów na wysokości kilku metrów. Liczyła 24 rzędy miejsc siedzących, długich na 100 metrów i wyposażonych w plastikowe krzesełka. Pod rzędami 9–12 wytyczono tunel wzdłuż konstrukcji, w którym nie było systemu rur podtrzymujących, by mogli nim chodzić ludzie.
Do rozpoczęcia dystrybucji wejściówek niezbędna była pozytywna decyzja komisji ds. bezpieczeństwa. 29 kwietnia 1992 na miejsce przybyli więc odpowiedni przedstawiciele korsykańskiej federacji piłkarskiej, którzy po pozorowanej inspekcji sporządzili kilkuzdaniową notatkę dotyczącą gotowości obiektu i możliwości rozegrania na nim meczu.