W roku 1936/1937 wytworzono 53 365 q, przerabiając 318 220 q buraków. Plantacje obejmowały 1575 ha.
W 1938 Stowarzyszenie Plantatorów Buraka Cukrowego przy cukrowni Chełmica liczyło ponad 1100 członków spośród 1400 dostarczających surowiec do zakładu.
27 lipca 1939 spółka otrzymała od Ministerstwa Skarbu na prowadzenie wolnego składu cukru w przy ul. Siarczanej 6 w Warszawie. Zastrzeżono, że w tym składzie mógł być przechowywany wyłącznie cukier wyprodukowany przez cukrownię Chełmica.
Spółka należała do Związku Zawodowego Cukrowni byłego Królestwa Polskiego, Wołynia, Małopolski i Śląska z siedzibą w Warszawie.
Cukrownia posiadała własną kolej wąskotorową. W 1927 otwarto linie: Chełmica – Dyblin (16 km), Szpiegowo – Glewo (3 km) i Modzoły – Oleszno (3 km). W 1948 wybudowano linię Chełmica – Lipno (18 km). Większość połączeń została zlikwidowana ok. 1970. Do budowy torów wykorzystano przęsła patentowe pozostałe po kolejach polowych z okresu I wojny światowej.
Po wyzwoleniu zakład został znacjonalizowany. W 1946 podlegał pod zarząd Zjednoczenia Przemysłu Cukrowniczego Okręgu Pomorskiego w Toruniu.
Zakład został zlikwidowany w 1996 roku.
Przypisy
Linki zewnętrzne Cukrownia Chełmica SA na sztetl.org.pl
Kategoria:Chełmica-Cukrownia Chełmica Kategoria:Przedsiębiorstwa w II Rzeczypospolitej