Dopiero po czasie związek ten został uznany przez Roberta II Parmeńskiego, tytularnego księcia Parmy i Piacenzy oraz przez pretendenta karlistowskiego, Alfonsa Karola Burbona.
W 1936, Alfons Karol Burbon, ostatni niekwestionowany szef ruchu karlistowskiego mianował Ksawerego Parmeńskiego regentem karlistów. Magdalena de Burbon-Busset wspierała działania polityczne i poglądy społeczne męża.
De Burbon-Busset była autorką „Catherine de Médicis”, opublikowanej we Francji, w 1940.
Przypisy
Linki zewnętrzne Nicolas Enache, La Descendance de Marie-Therese de Habsburg, 1996, s. 416–417, 422, , . Père Anselme, Histoire de la Maison Royale de France, tom 4, Editions du Palais-Royal, 1967, s. 307, 375, . Chantal de Badts de Cugnac, Guy Coutant de Saisseval, Le Petit Gotha, Nouvelle Imprimerie Laballery 2002, s. 586–589, , .
Kategoria:Burbonowie parmeńscy Kategoria:Damy Orderu Krzyża Gwiaździstego Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu