Grupa znajduje się w opublikowanych pracach pod kilkoma nazwami: „Żeglarze z Salonik”, „Załoga”James Sotros, The Greek Speaking Anarchist and Revolutionary Movement, p. 191., lub „Gemidži”, forma tureckiego słowa „żeglarz”. Na początku mieli inną nazwę „Twórcy problemów”, gürültücü. Nazwa „żeglarze” wynikała z „porzucenia codziennego życia i granic prawa i płynięcia łodzią po wolnych i dzikich morzach bezprawia”.

Działanie i plany ataków w Stambule Początkowo anarchiści zaczęli planować atak bombowy w Stambule. Latem 1899 pod kierownictwem Sławi Merdżanowa grupa planowała zabójstwo sułtana. Merdżanow, Petar Sokołow i ich przyjaciel, anarchista Petar Mandżukow, zwrócili się do Borysa Sarafowa, przywódcy Najwyższego Komitetu Macedońsko-Edirneskiego i poprosili go o fundusze na działania terrorystyczne na dużą skalę w głównych miastach europejskiej Turcji. Sarafow obiecał zapewnić pieniądze, a cała trójka wyjechała do Stambułu, gdzie po długich dyskusjach postanowiła zamordować sułtana. W grudniu tego samego roku Merdżanow nawiązał kontakt przez sekretarza bułgarskiego egzarchatu Dimitar Lyapowa z lokalnymi ormiańskimi rewolucjonistami. Doszli jednak do wniosku, że nawet przy pomocy Ormian nie było to możliwe. Zdecydowali, że efekt akcji byłby lepszy, gdyby w innych miastach odbywały się równoległe działania.