Michał Walicki herbu Łada (ur. 1746, zm. w 1828 w Wilnie) – hazardzista, podstoli koronny w latach 1789–1791, szambelan królewski, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Urodził się w 1746 na Mińszczyźnie w rodzinie zaściankowego szlachcica. Dzięki swojemu wujowi krajczemu litewskiemu Buczyńskiemu zdobył wykształcenie u jezuitów w Mohylewie. Dostał listy polecające i wyjechał do Lwowa. Zatrudnił się przy bilardzie oraz sam grał bardzo dobrze w bilard, jak również w faraona. Poznał tam Stanisława Sołtyka, który zabrał go ze sobą do Wiednia. Michał Walicki dał się poznać jako szczęśliwy gracz w gry hazardowe. W Wiedniu poznał księcia Esterhazy, który postanowił przedstawić polskiego szlachcica swoim przyjaciołom, a następnie zaprezentował go księżnej Polignac, przyjaciółce królowej Marii Antoniny. Został zaproszony do Paryża, gdzie grał w faraona z wielką umiejętnością i szczęściem. Wygrywał z najbardziej utytułowanymi osobami i mimo to był powszechnie lubiany. Henryk Rzewuski piszę o nim: „Nigdy o nic się nie sprzeczał, wątpliwe wypadki w grze zawsze przeciwko sobie nawiązywał, kredytu nikomu nie odmawiał, nikomu się nie naprzykrzał o zapłacenie jemu należności”. Zaprzyjaźnił się z Krzysztofem Wiesiołowskim, od którego posiadł wiedzę o dziełach sztuki oraz kamieniach szlachetnych.