Opisano również nieuznawane podgatunki. H. s. superflua (C.H.B. Grant, 1914) zsynonimizowano z łowcem modrogłowym. H. s. cinereicapillus (Mearns, 1915) zsynonimizowano z podgatunkiem nominatywnym.
H. s. fuscopileus bywał włączany do podgatunku nominatywnego. Łowiec modrogłowy (H. s. cyanoleuca), podgatunek z południowej części zasięgu występowania gatunku, bywał dawniej uznawany za odrębny gatunek. Tak też opisał go początkowo Louis Jean Pierre Vieillot w 1818.
Morfologia Długość ciała wynosi około 23 cm. Masa ciała samców osiąga 41–60 g, samic – 55–64 g, a osobników z południowej Afryki (bez określonej płci) – 60–81 g.
Dalszy opis dotyczy przedstawicieli podgatunku nominatywnego, jeżeli nie zaznaczono inaczej. Ciemię szarawe, kantarek czarny. Tył szyi, wierzch ciała i sterówki są niebieskie. Skrzydła czarne, wyróżniają się niebieskie nasady lotek. Spód ciała jasnoszary. Górna szczęka czerwona, żuchwa – czarna. Tęczówka ciemnobrązowa. Nogi i stopy czerwonawo-czarne. Osobniki młodociane mają z przodu głowy i na spodzie ciała płowy nalot i czarne prążki.
Łowce jasne od kameruńskich odróżnić można dzięki niebieskiemu grzbietowi, a od namorzynowego – czarnej żuchwie.