Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu majora. W trakcie wojny polsko-ukraińskiej pełnił stanowisko referenta sprawiedliwości w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego. Dekretem z 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika w korpusie sądowym z dniem 1 kwietnia 1920. Następnie został referentem sądowo-prawnym 6 Armii, a 10 sierpnia 1920 powierzono mu czasowe pełnienie obowiązków referenta sądowo-prawnego Frontu Południowego..
1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego Warszawa, a jego oddziałem macierzystym był 40 Pułk Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 232. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 19 sierpnia do 26 grudnia 1922 sprawował stanowisko dowódcy 40 pułku piechoty we Lwowie. Około 1923 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 26 pułku piechoty we Lwowie, a następnie pozostawał oficerem tej jednostki, a w 1925 ponownie był zastępcą dowódcy, przeniesionym służbowo do Oddziału V Sztabu Generalnego. W lipcu 1925 został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.