jednostki transportujące żołnierzy pozostałyby jednak niezależne i pod kontrolą Alianckich Ekspedycyjnych Sił Powietrznych (AEAF). To zalecenie zostało wysłane do 12 Grupy Armii, 21 Grupy Armii i AEAF.
Sprzeciw oraz wsparcie Zalecenie utworzenia zjednoczonej armii powietrznodesantowej zostało skrytykowane i sprzeciwił mu się szef sztabu 12 Grupy Armii, gen. Leven Cooper Allen. Allen argumentował, że większa liczebność amerykańskich wojsk powietrznodesantowych, różnice w wyposażeniu i personelu pomiędzy formacjami brytyjskimi i amerykańskimi oraz fakt, że dostępne samoloty transportowe były w stanie przewieźć całkowitą liczbę amerykańskich żołnierzy wojsk powietrznodesantowych, ale już nie brytyjskich, wszystko to oznaczało, że nie było potrzeby jednolitego dowodzenia zarówno amerykańskimi, jak i brytyjskimi siłami powietrznodesantowymi.
Królewskie Siły Powietrzne były samodzielnym rodzajem sił zbrojnych, w przeciwieństwie do USAAF, a starsi dowódcy brytyjskich sił powietrznodesantowych byli zaniepokojeni wizją znalezienia się pod dowództwem oficerów Sił Powietrznych, bo RAF mógłby użyć ich później tego faktu jako precedensu dla dalszego dowodzenia brytyjskimi wojskami powietrznodesantowymi.