Po dyskusji pomiędzy Eisenhowerem, Arnoldem i Marshallem postanowiono, że pierwszym dowódcą formacji będzie gen. USAAF Lewis Brereton, który dowodził 9 Armią Powietrzną. Kiedy Brereton dowiedział się o swojej nominacji 17 lipca, podczas konferencji z dowódcą USAAF, gen. Carlem Spaatzem, początkowo nie był przekonany o zaletach połączonej kwatery głównej, sugerując zamiast tego przydzielenie wszystkich amerykańskich sił powietrznodesantowych pod dowództwo 9 Armii Powietrznej, ale Eisenhower odmówił.

Po tym, jak Brereton zgodził się na powołanie go na to nowe stanowisko, 1 Aliancka Armia Powietrznodesantowa została oficjalnie aktywowana 2 sierpnia 1944 r.

Nazwa i struktura Brereton zalecił zmianę nazwy połączonej kwatery głównej na „1 Aliancką Armię Powietrznodesantową”, która została zatwierdzona przez Eisenhowera 16 sierpnia po krótkim okresie sprzeciwu wyrażanego przez gen. Bulla, który twierdził, że taka nazwa byłaby myląca, ponieważ uważał, że nie ma planów do wykorzystywania tej formacji jako armii. Nowa formacja otrzymała kontrolę operacyjną nad IX Dowództwem Transportu Piechoty, XVIII Korpusem Powietrznodesantowym oraz brytyjskim I Korpusem Powietrznodesantowym i wszystkimi ich jednostkami podległymi.