Piotr z Chełmu Chełmski herbu Ostoja (zm. ok. 1446 r.) – burgrabia krakowski (1418–1422, 1433–1439), starosta nowokorczyński (1430–1432), kuchmistrz królowej Zofii (1434–1435), ochmistrz dworu królewskiego (1435–1437), kasztelan połaniecki (1435–1446), senator, dziedzic Chełmu (dziś część Krakowa), właściciel części Woli Chełmskiej i Przegorzał.
Życiorys Piotr (Pietrasz) Chełmski był synem Hanka z Chełmu i Katarzyny. Miał kilkoro rodzeństwa: Grzegorzanę, Annę, Imrama, Jana, Hinka, Mikołaja i Jakuba. Chełmski zasłynął w walkach z Krzyżakami w okresie panowania Władysława Jagiełły. W „Złotej księdze szlachty polskiej” Żychliński przybliżył zasługi Piotra Chełmskiego pisząc:
Zaangażowanie i sukcesy Piotra Chełmskiego w walce z Krzyżakami zapewne miały wpływ na jego karierę urzędniczą. Pełnił on bowiem liczne funkcje i urzędy. W latach 1418–1422 był burgrabią krakowskim, następnie starostą nowokorczyńskim (do 1432 roku), po czym ponownie burgrabią krakowskim (1433–1439). Jednocześnie był w latach 1434–1435 kuchmistrzem królowej Zofii a następnie jej ochmistrzem (1435–1437) oraz królewicza Kazimierza (1440). Szczyt kariery osiągnął pełniąc urząd kasztelana połanieckiego w latach 1435–1446K. Piotrowicz, Chełmski Piotr, [w:] PSB, t. 3, s. 285-286..