Niezwłocznie po wejściu na wody ZSRR do jachtu podpłynęły sowieckie kuter i motorówka (według innych źródeł były to łódź patrolowa z armatkami i ślizgacz). Jednostki te opłynęły polski jacht. Żadna z nich nie odpowiedziała na honory oddane biało-czerwoną banderą. Dwaj marynarze z trzyosobowej załogi motorówki zdecydowali się na drobny i nieśmiały, nieformalny gest przyjaźni. Stalowa sieć graniczna z pławami była tego dnia otwarta na szerokości około trzystu metrów, jednak nie ma danych potwierdzających, czy było to otwarcie na okoliczność tego rejsu. Przez radio UKF nie udało się nawiązać z kimkolwiek jakiejkolwiek łączności. Nawigacja nie sprawiła załodze większych trudności, mimo mijanych wraków i częściowego braku zgodności stanu faktycznego z brytyjską mapą Zalewu z lat 70. XX wieku.
O godzinie 10:40 jacht wszedł w Cieśninę Piławską i minął Bałtyjsk. O godzinie 11:00 jednostka opuściła Cieśninę i obrała kurs na Gdynię (otwarto wtedy szampana), do której przypłynęła w niedzielę 24 czerwca 1990, znacznie wcześniej, niż o planowanej godzinie 12:00, mimo że na Zatoce zastał ją krótki ale intensywny sztorm. W związku z tym jacht poczekał na redzie, by wejść punktualnie do basenu gen. Mariusza Zaruskiego.