Spotkali także ocalałe pielęgniarki z „Vyner Brooke”, które wylądowały w innych punktach wyspy. Kingsley zmarł po kilku dniach na skutek odniesionych obrażeń. Bullwinkel zataiła swoje przeżycia przed Japończykami i większością współwięźniów, obawiając się, że jako naoczny świadek zbrodni może zostać zamordowana.

Epilog thumb|Vivian Bullwinkel składająca zeznania przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym dla Dalekiego Wschodu (1946) Plaża Radji była odtąd znana wśród miejscowej ludności jako „angielska zatoka”. Odnajdywano tam kawałki ludzkich kości wyrzucone na brzeg przez morskie fale, ponoć przez długi czas ludność wyspy wzdrygała się także przed spożywaniem złowionych w tym rejonie ryb. Społeczeństwo australijskie dowiedziało się o masakrze dopiero po zakończeniu wojny.

W 1946 roku Vivian Bullwinkel wystąpiła jako świadek przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym dla Dalekiego Wschodu w Tokio i złożyła zeznania na temat zbrodni na wyspie Bangka. Władze australijskie zakazały jej jednak wspominać o gwałtach, których ofiarą padła ona oraz jej towarzyszki.

Sprawcy masakry nie zostali nigdy ukarani. Nieznane pozostają także ich personalia.