W latach 1643–1650 był pastorem kościoła św. Trójcy w Gdańsku oraz profesorem teologii i rektorem Gdańskiego Gimnazjum Akademickiego. W 1645 uczestniczył w Colloquium charitativum, wspólnym zjeździe katolików, luteran i kalwinistów, gdzie występował przeciw synkretyzmowi. Założył fundację Aerarium pauperum studiosorum. Z zajmowanych funkcji ustąpił w roku 1650, w okresie gdańskich sporów luteran i kalwinistów.

31 lipca 1650 został profesorem fakultetu teologii na Uniwersytecie w Wittenberdze, gdzie wielokrotnie piastował godność dziekana fakultetu teologicznego. Od listopada 1650 roku był członkiem wittenberskiego konsystorium oraz zastępował starzejącego się pastora miejscowego kościoła Paula Röbera. W 1652 (rok po śmierci Röbera) został wybrany w jego miejsce pastorem oraz mianowany przez księcia elektora saskiego Johanna Georga II Wettyna generalnym superintendentem Saksonii.