EOS System – medyczny system diagnostyki obrazowej, którego celem jest dostarczanie przedniego oraz bocznego obrazu radiologicznego w pozycji stojącej lub siedzącej, przy jednoczesnym ograniczeniu dawki promieniowania rentgenowskiego dla pacjenta.
Jest ukierunkowany na diagnostykę schorzeń układu kostno-szkieletowego, w szczególności skoliozy (w tym wczesnodziecięcej), wad postaw, chorób zwyrodnieniowych stawów biodrowych i kolanowych, zespołów bólowych kręgosłupa oraz zwyrodnień kręgosłupa.
Jest to jedyny system umożliwiający jednoczesne wykonanie dwóch prostopadłych obrazów całego szkieletu pacjenta w pozycji siedzącej lub stojącej za pomocą skanów rentgenowskich 2D oraz modeli szkieletowych 3D.
Filozofia obrazowania EOS opiera się na trzech głównych założeniach zmniejszenie dawki promieniowania rentgenowskiego do minimum, możliwość operowania parametrami klinicznymi, optymalizacji przebiegu opieki nad pacjentem.
Historia Technologia obrazowania EOS opiera się na naukowym odkryciu Georges’a Charpaka, który w 1992 roku otrzymał Nagrodę Nobla w fizyce za rozwój detektorów cząstek ksenowowych.
W 2004 roku szpitale w Paryżu oraz Brukseli zakończyły testy kliniczne prototypu EOS.