Jeśli zakłada się, że przewody mają indukcyjność, ale nie mają rezystancji, prąd nie będzie nieskończony, ale obwód nadal nie będzie miał żadnych elementów rozpraszających energię, więc nie ustabilizuje się w stanie ustalonym, zgodnie z założeniem w opisie. Będzie to obwód LC bez tłumienia, więc ładunek będzie oscylował nieskończenie długo między dwoma kondensatorami; napięcie na dwóch kondensatorach i prąd będą się zmieniać sinusoidalnie. Żadna z energii początkowej nie zostanie utracona, w dowolnym momencie suma energii w dwóch kondensatorach i energii zmagazynowanej w polu magnetycznym wokół przewodów będzie równa energii początkowej. Jeżeli zakłada się, że przewody łączące, oprócz tego, że mają indukcyjność i nie mają rezystancji, mają niezerową długość, obwód oscylacyjny będzie działał jak antena i straci energię przez promieniowanie fal elektromagnetycznych (fal radiowych). Skutek tej straty energii jest dokładnie taki sam, jak gdyby w obwodzie występował opór zwany opornością na promieniowanie, więc obwód będzie równoważny z obwodem RLC. Prąd oscylujący w przewodach będzie sinusoidą wygasającą wykładniczo. Ponieważ żaden z pierwotnych ładunków nie został utracony, końcowy stan kondensatorów będzie taki, jak opisano powyżej, z połową napięcia początkowego na każdym kondensatorze.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Paradoks dwóch kondensatorów · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.