U kresu wojny działał we Lwowie w związku „Wolność”, a po aresztowaniu por. dr. Adama Próchnika ps. „Halny”, został wybrany komendantem tej organizacji. Działał też w Polskiej Organizacji Wojskowej pod pseudonimem „Michał”.
Od początku listopada 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej walcząc w stopniu podporucznika. W pierwszych dniach był oficerem do zleceń Naczelnej Komendy Wojsk Polskich. 3 listopada 1918 w składzie ochotników przeszedł ze Szkoły im. Konarskiego na Dworzec Główny. Tam został mianowany przez komendanta dworca por. Ludwika de Laveaux komendantem załogi dworca. Tam brał udział w działaniach, przyczyniając się do zachowania dworca w rękach polskich. 4 listopada został przydzielony przez NKWP do placówki na Wulce, gdzie punktem polskiego oporu był Dom Techników. 5 listopada wystąpił z propozycją utworzenia kawaleryjskiego lotnego oddziału konnego karabinów maszynowych, który następnie organizował w Szkole im. Sienkiewicza i został jego dowódcą (jednostka została określona mianem jako „lotna maszynka”). Wraz ze sformowanym oddziałem działał poza Lwowem, we wsiach Rzęsna Ruska, Kozice, Domażyr, Rzęsna Polska, rozbijając siły ukraińskie i biorąc jeńców. Około połowy listopada oddział „lotna maszynka” przydzielono pod komendę por.