Potem walczył na froncie ukraińskim i w wojnie polsko-bolszewickiej. 14 lipca 1920, w stopniu porucznika, został dowódcą dywizjonu karabinów maszynowych Detachement rtm. Abrahama, którego proporzec bojowy „lotnej maszynki ułańskiej” został poświęcony 25 lipca 1920 przed kościołem św. Marcina na Podzamczu. 9 sierpnia 1920 został ciężko ranny pod Chodaczkowem. Wówczas w trakcie kontroli karabinów maszynowych, rozstawionych w różnych pozycjach, został trafiony przy ostrzale ze strony wroga. Rannego wynosiło go sześciu towarzyszy, z których trzech zostało wtedy śmiertelnie postrzelonych, a czwarty ranny. W rezultacie Nittman trafił do niewoli sowieckiej.
W Wojsku Polskim został awansowany na stopień rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem w stanie nieczynnym 2 pułku ułanów z Suwałk. Był inwalidą. Około 1924 został przeniesiony w stan spoczynku. Jako emerytowany oficerW Rocznikach Oficerskich 1924, 1928 wymieniany w stopniu kapitana. zamieszkiwał we Lwowie. Był członkiem kapituły Krzyża Obrony Lwowa. W 1934 jako rotmistrz w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer w dyspozycji dowódcy O.K. I i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.