Coverdale szybko przystąpił do pracy wykorzystując przekład znany jako Matthew Bible, wydany w roku 1537 pod pseudonimem „Thomas Matthew” przez Johna Rogersa, który zawierał Nowy Testament Williama Tyndale’a oraz te księgi Starego Testamentu, które Tyndale zdążył przetłumaczyć, nim został schwytany i skazany na śmierć. Ponieważ Coverdale słabo znał grekę i hebrajski, pozostałe księgi Starego Testamentu i apokryfy przetłumaczył z łacińskiej Wulgaty, posiłkując się przekładami na język niemiecki. Niekorzystanie przez Coverdale’a z tekstów oryginalnych stało się przyczynkiem do następnych tłumaczeń Biblii na język angielski.
Druk Wielkiej Biblii rozpoczęto w roku 1539 w Paryżu. Szybko jednak prace drukarskie wstrzymała francuska inkwizycja, która postanowiła skonfiskowane stronice sprzedać jako makulaturę. Thomas Cromwell wykupił wydrukowane strony i przewiózł je do Anglii, gdzie kontynuowano pracę nad wydaniem Wielkiej Biblii w drukarniach Graftona i Whitchurcha.