Szwadrony śmierci (wł. Gott mit uns - Dio è con noi) – włosko-jugosłowiański dramat wojenny z 1970 roku w reżyserii Giuliano Montaldo.
Film oparty jest na prawdziwej historii dwóch niemieckich marynarzy, Bruno Dorfera i Rainera Becka, którzy zostali straceni za dezercję 13 maja 1945 po tym, jak zostali uznani za winnych tchórzostwa przez innych jeńców wojennych. Wyrok wykonali jeńcy niemieccy pod kontrolą kanadyjską, za zezwoleniem komendy obozu jenieckiego.
Polska premiera odbyła się we wrześniu 1971 roku w podwójnym pokazie z dokumentem O szarańczy inaczej (1969) produkcji WFO. Film był dystrybuowany z polskim dubbingiem w reżyserii Jerzego Twardowskiego.
Fabuła Dwóch niemieckich dezerterów z marynarki wojennej, chorąży Grauber (Franco Nero) i kapral Schultz (Larry Aubrey), zostali internowani przez armię kanadyjską wiosną 1945 roku. Podczas internowania w kanadyjskim obozie jenieckim w Amsterdamie, w którym pułkownik von Bleicher był starszym wśród jeńców, bohaterowie jako dezerterzy poddani zostali formalnemu sądowi wojskowemu, zorganizowanemu przez von Bleichera. Po procesie, skazani na śmierć mają zostać straceni w „piątym dniu pokoju”. Von Bleicher wywiera nacisk na kapitana Millera, komendanta kanadyjskiego obozu, aby zezwolił na wykonanie egzekucji. Prosi o broń i amunicję, aby wykonać wyrok i otrzymuje to.