Po wojnie wrócił do Łodzi i rozpoczął praktykę adwokacką. Za przynależność do nielegalnej organizacji Stronnictwo Narodowe został aresztowany 28 grudnia 1946 roku, a następnie skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Łodzi z 19 lipca 1947 roku na karę 10 lat więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na przeciąg lat 5 oraz przepadek całego mienia. W związku z amnestią i warunkowym zwolnieniem, pod koniec 1951 roku wyszedł na wolność. Podjął pracę jako chałupnik w spółdzielni inwalidów, następnie w Zakładach Ceramiki Budowlanej w Andrespolu, a od początku 1955 roku w wojewódzkim oddziale w Łodzi redakcji „Słowa Powszechnego”. 30 maja 1957 roku został wpisany na listę adwokatów Izby Łódzkiej. Od 28 czerwca 1957 do dnia 30 września 1970 roku (gdy zakończył wykonywanie zawodu adwokackiego) był członkiem Zespołu Adwokackiego Nr 4 w Łodzi.
Jako literat zasłynął opracowaniami na temat Władysława Reymonta (m.in. książka Pod wiatr. Młodość Reymonta, Łódź 1979, a także liczne artykuły), którego korespondencję i dokumenty rodzinne zbadał w archiwach warszawskich przed wybuchem powstania warszawskiego, w trakcie którego zostały zniszczone.