W okresie porewolucyjnym zaprojektował m.in. budynek Wydziału Elektrycznego Charkowskiego Instytutu Technologicznego (1921–1929), budynek mieszkalny Kolei Południowej (1925–1936), konkursowe projekty budynku przemysłu państwowego (1925), kamienicę pracowników Centralnego Komitetu KPZR w Kijowie (1935).
Przekazywał swoją wiedzę, umiejętności i doświadczenia innym architektom i studentom, poświęcając dużą część czasu na nauczanie. Działalność pedagogiczną rozpoczął 1 września 1889 w Instytucie Technologicznym w Charkowie, a w 1898 otrzymał tytuł profesora. Jako nauczyciel architektury i sztuki budowlanej pracował też w innych instytucjach edukacyjnych w Charkowie. W 1939 został zatwierdzony jako pełnoprawny członek Akademii Architektury ZSRR i otrzymał stopień doktora architektury. 21 stycznia 1941 Prezydium Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR przyznało mu tytuł honorowego artysty Ukraińskiej SRR.
Zajmował się również malarstwem pejzażowym – szczególnie znane są jego krymskie krajobrazy morskie.