Datę rozpoczęcia powstania wyznaczono na noc z 9 na 10 października, tj. w wigilię „Święta Podwójnej Dziesiątki”, upamiętniającego powstanie Republiki Chińskiej. Qwok liczył, że wybór tej daty podziała mobilizująco na miejscową społeczność chińską. Prawdopodobnie liczył, że powstańcy zdołają się utrzymać do czasu nadejścia dostaw broni i amunicji, które obiecali filipińscy partyzanci. Następnie planował przystąpić do wojny podjazdowej i kontynuować ją do czasu spodziewanej alianckiej inwazji.
Przystępując do walki Qwok dysponował nie więcej jak 350 ludźmi, w większości bez przeszkolenia wojskowego. Trzon jego sił stanowiło około 100 chińskich partyzantów, do których dołączyło jeszcze od 200 do 250 bojowników wywodzących się z miejscowych ludów. Nie mógł natomiast otrzymać wsparcia ze strony brytyjskich jeńców wojennych, których udział w walce przewidywały jego pierwotne plany, gdyż pół roku wcześniej wszyscy zostali przeniesieni do Sandakanu we wschodniej części protektoratu.
Japońska Kempeitai dysponowała rozbudowaną siatką informatorów, niemniej nie dotarły do niej żadne informacje o planowanym powstaniu.