zorganizowała XIX Ogólnopolską Konferencję Pedagogiczną w Kaliszu.
Główna idea i działalność koncentrowała się na przygotowaniu nauczycieli esperanto i języków obcych we współpracy z IKN. Opracowała program nauczania mający na celu przygotowanie filologów i nauczycieli języków obcych do nauczania esperanto w szkołach. Programy miał dwa warianty: studia podyplomowe dla filologów i nauczycieli języków szkolnych – z dodatkiem specjalizacji szkolnego nauczania esperanto, oraz studia podyplomowe dla nauczycieli szkolnych różnych kierunków z dodatkiem specjalizacji szkolnego nauczania esperanto. Program nauczania został uznany przez IKN i ministerstwa edukacji i szkolnictwa wyższego.
W latach 1983–1990 prowadziła kursy językowe, seminaria pedagogiczne i metodologiczne w kraju i za granicą, m.in. w NRD, Bułgarii, Wielkiej Brytanii, Holandii, Hiszpanii, Belgii, na Węgrzech i Litwie. Uczestniczyła czynnie w wielu Światowych Kongresach Esperanto m.in. w Vancouver w 1984 r., w Pekinie w 1986 r., w Hawanie i Hanabanilli na Kubie w 1990 r. W latach 1982–1985 była członkiem komisji edukacyjnej UEA, a w latach 1986–1990 członkiem zespołu ds. międzynarodowych badań ILEI – UEA.