Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Antonosze, wcześniej wchodzące w skład powiatu brasławskiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej znalazły się na terenie powiatu nowoaleksandrowskiego (ujezdu) guberni litewsko-wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po podziale tej guberni w 1843 roku majątek znalazł się w guberni kowieńskiej. W drugiej połowie XIX wieku należał do gminy Abele. Od 1920 roku Antonosze należą do Litwy, która w okresie 1940–1990, jako Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.
Masakra Żydów w Antonoszach W pierwszych dniach wojny niemiecko-radzieckiej w majątku byli przetrzymywani Żydzi (głównie kobiety i dzieci). 25 sierpnia 1941 roku 12 litewskich policjantów z Rakiszek i kilku oficerów Gestapo przybyło do wsi. W nocy jeńcy radzieccy wykopali dwa duże doły na skraju lasu w pobliżu lasu Degsnė (około 1,5 km od folwarku). Litewska policja miejska i kolejowa z Abeli zabezpieczyła drogę z dworu do miejsca kaźni. W sumie w masakrze uczestniczyło (w tym w eskortowaniu jak i mordowaniu) 120–160 Litwinów. Żydzi szli na miejsce masakry w kilkunastu około stuosobowych grupach. Przed rozstrzelaniem kazano im się rozebrać. Egzekucje trwały cały dzień, uczestniczyli w nich Litwini z Rakiszek i oficerowie Gestapo. Zginęło 1160 Żydów, w tym 112 mężczyzn, 627 kobiet i 421 dzieci.