W 1963 r. wzięła udział w zorganizowanym przez UEA Światowy Kongres Esperanto w Sofii w Bułgarii. Podczas tego wydarzenia uczestniczyła w kursie nauczania metodą Cseha, prowadzonym przez Andrása Cseha i otrzymała certyfikat. Podczas Kongresu SAT w 1972 r. poznała swojego przyszłego męża, również esperantystę Gerarda van der Horst. Po ślubie w 1975 r. przeprowadziła się do Hagi i nawiązała współpracę z Internacia Esperanto-Instituto (IEI), kształcącym nauczycieli esperanto metodą Cseha. W tym czasie instytutem kierował Adrian Breddels, który zaproponował jej pracę wolontariuszki. Swoją pracę rozpoczęła od sporządzenia katalogu książek, które sprzedawał IEI. Ukazał się on na początku 1977 r. z mottem: Libro estas AMIKO kiu neniam perfidos vin, sed kontraŭe, donacos al vi multe da plezuro kaj scio (Książka jest PRZYJACIELEM, który nigdy cię nie zdradzi, a wręcz przeciwnie, da ci wiele przyjemności i wiedzy). W tym samym roku uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu i przez 2 lata poddawana była operacjom i rehabilitacji. Na początku 1979 r. Breddels namówił ją, aby wróciła do pracy w instytucie. Z powodu niepełnosprawności początkowo mąż przywoził ją dwa razy w tygodniu. Następnie pracowała codziennie przez 20 lat, kontynuując i doskonaląc program departamentu edukacji IEI. Od 1980 r.