Józef Dzida (ur. 9 marca 1928 w Giełczewie, zm. 23 czerwca 2004 w Lęborku) – polski milicjant, który wsławił się uratowaniem w 1960 roku dwuletniego dziecka, Józia Mularczyka, spod kół pociągu.

Życiorys Urodził się w 1928 roku w rodzinie chłopskiej. Podczas okupacji działał w Batalionach Chłopskich pod pseudonimem „Hebel” jako łącznik dowódcy oddziału w okolicach Krasnegostawu. Po wojnie, w 1946 roku wraz z rodzicami osiedlił się na terenie Ziem Odzyskanych w Obliwicach w powiecie lęborskim. Zdobył zawód technika-chemika, po czym pracował w Centralnym Instytucie Standaryzacji Żywności w Gdyni, a następnie w Zakładach Mięsnych w Gdańsku. W roku 1952 zawarł związek małżeński, po czym z żoną Reginą zamieszkał w Tawęcinie. Do 1957 roku pracował w Wydziale Rolnictwa Powiatowej Rady Narodowej w Lęborku. Od 1957 r. rozpoczął służbę w Milicji Obywatelskiej. Po przeszkoleniu podoficerskim w Gdańsku otrzymał stopień kaprala i rozpoczął służbę w Referacie Dzielnicowych Komendy Powiatowej MO w Lęborku. Od roku 1961 wraz z żoną i dziećmi zamieszkał w Lęborku. W roku 1983 przeszedł na emeryturę w stopniu porucznika MO, po czym zajął się pszczelarstwem. Za swoje czyny i osiągnięcia w pracy został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz wieloma odznaczeniami resortowymi.