Na tym etapie jednostka spłaca wszelkie zaciągnięte pożyczki i zaczyna oszczędzać na emeryturę. Po przejściu na emeryturę wydatki konsumpcyjne zaczynają spadać, podczas gdy dochody zwykle gwałtownie spadają. Na tym etapie jednostka żyje z poczynionych w przeszłości oszczędności aż do śmierciRobert J. Barro, Macroeconomics (5th ed.), Cambridge, Mass.: MIT Press, 1998.Gregory N. Mankiw, Principles of Macroeconomics (5th ed.), Cengage Learning. 2008..

Hipoteza dochodu permanentnego Friedmana Po II wojnie światowej zauważono, że model, w którym bieżąca konsumpcja była funkcją tylko bieżących dochodów, był zdecydowanie zbyt uproszczony. Nie potrafił on wyjaśnić obserwacji, zgodnie z którymi przeciętna skłonność do konsumpcji w długim okresie wydawała się w przybliżeniu stała, mimo że krańcowa skłonność do konsumpcji była znacznie niższa. Hipoteza dochodu permanentnego wysunięta przez Miltona Friedmana jest jednym z modeli, który stara się wyjaśnić tę pozorną sprzeczność. Zgodnie z hipotezą dochodu permanentnego, stała konsumpcja, CP, jest proporcjonalna do stałego dochodu, YP. Dochód stały jest subiektywnym pojęciem prawdopodobnego średniego przyszłego dochodu. Stała konsumpcja jest podobnym pojęciem konsumpcji.