Takie podejście jest nieodłączne od latynoskiej idiosynkrazji, a jego istnienie jest być może pozostałością po klasycznych baletach z epoki romantycznej. Wśród jego najbardziej znanych narracyjnych lub klasycznych adaptacji są: Dziadek do orzechów, Romeo i Julia, Ognisty Ptak, Don Quijote, Copelia, Kopciuszek, Inés de Castro, Van Gogh i George SandBelen, Lobo. Nebreda-Nebrada. Consejo Nacional De la Cultura. Fundacion Chacao. Editorial Arte. Caracas 06.1996..
Nadał swój niepowtarzalny styl wielu baletom abstrakcyjnym lub nienarracyjnym. Niektóre z nich przedstawiają sceny oparte na opowieściach lub wytworach wyobraźni, lecz nadal uważa się je za nienarracyjne, ponieważ nie podążają za fabułą ani scenariuszem. Przykłady obejmują między innymi Nasze Walce, Lento a Tempo e Apassionato, La luna y Los híjos que tenía, Una Danza para ti, A Haendel’s Celebration, Pentimento, Double Colchea i Fever.
Osobowość artystyczną Vicente Nebrady zdefiniował Clive Barnes z New York Post w następujący sposób: „Vicente Nebrada jest fascynującym i różnorodnym choreografem, którego talent może nadać baletowi latynoamerykańskiemu własną tożsamość i styl”.