Stefan Józef Gumbrycht (ur. 6 sierpnia 1893 w Warszawie, zm. 4 września 1979 w Szczecinie) – plutonowy pospolitego ruszenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się jako syn Aleksandra, urzędnika, i Wincentyny z domu Heiman. Po ukończeniu sześciu klas Szkoły Handlowej podjął pracę w biurze jednej z polskich firm w Petersburgu. Pod koniec roku 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, w którym otrzymał przydział do dywizjonu artylerii konnej. Po rozwiązaniu I Korpusu działał w kijowskich i odeskich strukturach Polskiej Organizacji Wojskowej. Na Kubaniu zgłosił się do szeregów 4 Dywizji Strzelców i skierowany został do 1 dywizjonu artylerii polowej.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył, w randze plutonowego, w 3 baterii 1 pułku artylerii polowej, wchodzącego w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Wyróżnił się w dniu 2 czerwca 1920 r. podczas starć w rejonie wsi Krasnoje i Dźwinosa. Wówczas to jako konny zwiadowca dostarczył, pod silnym ogniem wroga, ważny meldunek - przyczyniając się do zadania dużych strat radzieckiemu 502 pułkowi piechoty. Za ten czyn odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to potwierdzono dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.