12 kwietnia 1798 w Aarau podczas zebrania grupy delegatów z 10 kantonów, którzy stanowili pewnego rodzaju konstytuantę, nastąpiło formalne przyjęcie Konstytucji Helweckiej. Przeciwnicy nowej ustawy zasadniczej nazywali ją Książeczką Ochsa (niem. Ochsenbüchlein). Oprócz przyjęcia konstytucji uczestnicy obrad powołali rząd Republiki (Dyrektoriat Wykonawczy). Nowa konstytucja nie została przyjęta przez kantony: Appenzell Innerrhoden, Glarus, Nidwalden, Schwyz, Uri i Zug.
Konstytucja Helwecka była pierwszym w historii Szwajcarii aktem prawnym o tej nazwie. Ustrój Starej Konfederacji oparty był na wielu umowach pomiędzy kantonami, paktach, pokojach religijnych i innych podobnych aktach. Od roku 1798 Szwajcaria należała do grona krajów, które swój ustrój opierają na uregulowaniach konstytucyjnych. Czasy Republiki Helweckiej pod względem ustrojowym zerwały z wielowiekowym modelem ustrojowym opartym na konfederacji niezależnych kantonów i próbę wprowadzenia modelu państwa jednolitego i niepodzielnego. Próba zalegalizowana pierwszej szwajcarskiej konstytucji napotkała na silny opór kantonów i znacznej części Szwajcarów.