Szwedzki język migowy przestał być tylko środkiem komunikacji osób głuchych, a zaczął być pełnoprawnym językiem określonej grupy obywateli Szwecji.
Wcześniej uznawano szwedzki mówiony (förstaspråk) jako pierwszy język społeczności głuchych a język migowy (podobnie jak w innych krajach) był marginalizowany (w szkołach mógł być używany przez uczniów jedynie podczas przerw). Dominowała doktryna oralistyczna, a głuche dzieci przymuszano do nauki mówienia.
Ustawa językowa (Language Act) z 2009 roku uznała szwedzki język migowy jako jeden z języków Szwecji, równocześnie przyznając społeczności głuchych, słabosłyszącym a także wszystkim identyfikującym się z tym środowiskiem, prawo do uczenia się, rozwijania i swobodnego wykorzystywania szwedzkiego języka migowego.
Szwedzki język migowy ma własną gramatykę, szyk zdań, właściwe sobie wyrażenia i idiomy. W procesie tłumaczenia znaki migowe nie podążają za szwedzkim mówionym, a jego nauka dla Szwedów wygląda podobnie do nauki języka obcego.
W standardzie ISO 639-3 szwedzki język migowy otrzymał kod „swl”.
thumb|center|300px|Jednoręczny alfabet szwedzkiego języka migowego
Przypisy
Kategoria:Języki migowe i migane Kategoria:Język szwedzki