W 1931 r. został skierowany na wyższy kurs jeździecki i do szkoły jeździectwa w Pardubicach. W 1933 r. wrócił do Ołomuńca i służył tam na różnych stanowiskach aż do niemieckiej okupacji, osiągając stopień kapitana sztabowego. Zdemobilizowany krótko po zajęciu kraju przez Niemców, podjął nieudaną próbę przekroczenia polskiej granicy pod Morawską Ostrawą, po czym wrócił do Kolina, gdzie podjął pracę w biurze zatrudnienia. Wraz z innymi oficerami byłej czechosłowackiej armii przystąpił do struktur organizacji Obrona Narodu; przydzielono go do sztabu dywizji w dowództwie okręgu morawskiego jako oficera wywiadu.

W Pradze poznał ppłk. Josefa Mašína i ppłk. Josefa Balabána; wraz z nimi stworzył grupę, która stała się jednym z symboli antyniemieckiego ruchu oporu – Niemcy nazywali ją Trzema Królami. Ich grupa zbierała informacje dot. funkcjonowania protektoratu, analizowała je i przesyłała za granicę, a także przeprowadziła szereg operacji dywersyjnych m.in. zamachy bombowe w niemieckim ministerstwie lotnictwa i komendzie policji w Berlinie. „Trzej królowie” usiłowali też bezskutecznie zabić Heinricha Himmlera. Od wiosny 1940 r. zmuszony był ukrywać się z powodu postępującego śledztwa Gestapo. Od lipca 1940 r.